— เรื่องของพวกเขา
คุณ เอก, 52เขียนถึงทีมงาน 80 คน
— letter preview
“ถึงทีม ถ้าทุกคนกำลังอ่านนี่ แปลว่าผมไม่ได้เข้าออฟฟิศตามนัด เริ่มจากข้อ 1 — เปิดตู้เซฟในห้องผม รหัสคือ...”
ฉบับที่ คุณ เอก ฝากไว้
ผมชื่อเอก อายุ 52 เป็นเจ้าของบริษัทรับเหมา interior กลางๆ ขนาด 80 คน ทำมา 24 ปี เริ่มจากผมคนเดียวกับช่างไม้ 2 คน ตอนนี้มี office 2 ชั้นย่านลาดพร้าว และ warehouse ที่บางนา
ปีที่แล้วผมเข้าโรงพยาบาลครั้งหนึ่ง · เส้นเลือดอุดตัน หมอบอกว่าโชคดีที่มาทัน ถ้าช้าอีก 30 นาทีอาจไม่ทัน · ผมนอนโรงพยาบาล 5 วัน ในระหว่างนั้น CFO ของผมโทรมาวันละ 3-4 รอบ ถามรหัส online banking ถาม contact ของ supplier เจ้าใหญ่ ถามว่าจะตอบลูกค้ารายนั้นรายนี้ยังไง
ผมตอบจาก ICU · ผมยังพูดได้อยู่ก็จริง แต่ถ้าวันนั้นผมพูดไม่ได้ บริษัทจะหยุดหายใจไปด้วยผม
ผมนั่งนับ
ออกจากโรงพยาบาลมาวันแรก ผมนั่งทำ list ของ ‘สิ่งที่ผมรู้คนเดียว’ · ใช้เวลา 2 ชั่วโมง ได้ออกมา 47 ข้อ
ทุกอย่างเลย — รหัส 2FA ของบัญชีบริษัท เบอร์ส่วนตัวของ supplier 3 เจ้าหลัก policy เรื่อง ‘ลดราคาให้ลูกค้าเก่าเกินเท่าไหร่ต้องถามผมก่อน’ การเลือกใช้ผู้รับเหมาช่วงเจ้าไหนในงานแต่ละประเภท ใครเป็นคนที่ผมจะไม่ทำงานด้วยและทำไม สูตรคำนวณ overhead ที่ผมใช้ในการคิดราคาที่ไม่เคยเขียนลงเอกสาร
47 ข้อ — ทุกข้อเก็บอยู่ในหัวผมคนเดียว
เริ่มจัด
ผมใช้เวลา 240 นาที รวมกัน เป็น 6 sessions ในช่วง 3 สัปดาห์ เขียนทุกอย่างออกมา ไม่ใช่แค่ checklist · ผมเขียนเป็น flowchart ในบางเรื่อง เช่น ‘ถ้าลูกค้าเจ้านี้โทรมา ขั้นที่ 1 ฟังให้จบ ขั้นที่ 2 ถามตัวเองว่าเขาขอเลื่อน timeline หรือขอลดราคา ขั้นที่ 3 ตอบตามสคริปต์นี้’
ผมแบ่งคนรับเป็น 6 คน — CFO, ผู้จัดการโครงการ 2 คน, หัวหน้าช่าง, หัวหน้า design, แล้วก็ลูกชายคนโตของผมที่ตอนนี้ทำงานสายอื่นอยู่ แต่จะต้องเข้ามาช่วยถ้าเกิดเรื่อง
แต่ละคนได้รับข้อมูลคนละชุด · CFO ได้รหัสบัญชีและ legal contact · ลูกชายผมได้ภาพรวมและ vision ของบริษัท · หัวหน้าช่างได้ list supplier และ contact emergency
“ถ้าผมตายวันนี้ พรุ่งนี้บริษัทจะอยู่ได้อีกกี่วัน? คำตอบของผมเมื่อปีที่แล้วคือ 14 วัน · ตอนนี้คือไม่จำกัด”
เรื่องที่เขียนยากที่สุด
ไม่ใช่รหัส ไม่ใช่ตัวเลข · เรื่องที่เขียนยากที่สุดคือ ‘ฉบับถึงทีม’ — จดหมายที่ผมไม่ได้ใส่ข้อมูลเลย ใส่แต่ความรู้สึก
ฉบับถึงทีม 80 คน
ถึงทีมทุกคน ถ้าทุกคนกำลังอ่านนี่ แปลว่าผมไม่ได้เข้าออฟฟิศตามนัด · ผมขอให้ทุกคนรู้ก่อนว่า บริษัทนี้ผมสร้างขึ้นมาเพราะคุณทุกคน · ถ้าไม่มีคุณ จะมีบ้านอันเดียวก็ยังขายไม่ได้ · เริ่มจากข้อ 1 — เปิดตู้เซฟในห้องผม รหัสคือ...
ผมเขียนฉบับนี้ 3 ครั้ง ฉบับแรก formal เกินไป เหมือนอ่านใน annual report · ฉบับที่สองอ่อนไหวเกินไป น้ำตาแอบไหลตอนเขียน · ฉบับที่สามผมเขียนแบบที่ผมพูดในวันประชุมประจำปี เสียงผม จังหวะของผม
สิ่งที่ผมเรียนรู้
หนึ่ง — การที่บริษัทอยู่ได้แม้เราไม่อยู่ ไม่ใช่การลดความสำคัญของเรา · ตรงกันข้าม มันคือการให้เกียรติคนที่อยู่ต่อ
สอง — succession plan ไม่ใช่เรื่องของคนแก่ ผมรู้จัก founder อายุ 32 ที่เสียกระทันหัน บริษัทพังในเวลา 2 เดือน · ไม่มีอายุไหนที่เร็วเกินไป
สาม — พนักงานของผมไม่ต้องเก่งเท่าผม · พวกเขาแค่ต้องรู้ทันทีว่าจะหา ‘ความเก่งของผม’ ได้ที่ไหน
— สิ่งที่ได้เรียนรู้
ความคิดในหัวของคุณ คือสินทรัพย์ที่ไม่อยู่ในงบดุล · ถ้าคุณไม่จดมัน วันที่คุณไม่อยู่ บริษัทเสียมูลค่ามากกว่าตัวเลขที่ accountant คิดได้
“ถ้าผมตายวันนี้ พรุ่งนี้บริษัทจะอยู่ได้อีกกี่วัน? คำตอบของผมเมื่อปีที่แล้วคือ 14 วัน · ตอนนี้คือไม่จำกัด”
ใช้เวลาเขียน
240 นาที
ฝากให้
6 คน
เผยแพร่
3 ธันวาคม 2568