คุณ มิ้นท์, 29เขียนถึงลูกสาว

ฉันชื่อมิ้นท์ อายุ 29 เพิ่งคลอดลูกคนแรกเมื่อ 6 เดือนที่แล้ว เป็นเด็กผู้หญิง ชื่อ พลอย

ก่อนคลอดฉันเป็นนักการตลาดในเอเจนซี่ ทำงานหนักมาก กลับบ้านสองทุ่มทุกวัน · ตอนนี้ฉันลาคลอด 6 เดือน แล้วกำลังตัดสินใจว่าจะกลับไปทำเต็มเวลาเหมือนเดิม หรือจะเปลี่ยน track เป็นทำ freelance อยู่บ้านดูลูก

ระหว่างที่นั่งให้นมพลอย ตอนตี 3 ตี 4 — ฉันคิดเรื่องนี้ตลอด ไม่ใช่เรื่องงาน แต่เป็นเรื่องที่ว่า ถ้าฉันไม่อยู่ในชีวิตเธอตอนเธอโต เธอจะรู้จักแม่ของตัวเองยังไง

จุดเริ่มต้นจากความกลัว

เพื่อนสนิทของฉันคนหนึ่ง — แม่ของเธอเสียตอนเธออายุ 4 ขวบ · เพื่อนคนนี้บอกว่า เธอจำหน้าแม่ไม่ได้เลย จำได้แค่จากรูป · เธอไม่รู้ว่าแม่หัวเราะเสียงยังไง เดินยังไง พูดยังไง ชอบกินอะไร ชอบฟังเพลงอะไร

เธอบอกฉันว่า เธอใช้เวลา 30 ปีในชีวิตพยายาม ‘สร้างแม่ขึ้นมาในหัว’ จากเศษเสี้ยวของคำบอกเล่า · เธอบอกว่า ถ้าแม่เธอทิ้งจดหมายไว้สักฉบับ ฉบับเดียวก็พอ ชีวิตเธอจะต่างไปแค่ไหน

วันที่เธอเล่าเรื่องนี้ ฉันท้องพลอยอยู่ 7 เดือน ฉันร้องไห้ในห้องน้ำชาบูชั้น 3 สยามเซนเตอร์ · นั่นคือวันที่ฉันรู้ว่า ฉันจะไม่ปล่อยให้พลอยอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน

7 ฉบับ

ฉันเขียน 7 ฉบับ · แต่ละฉบับเปิดในวันที่ต่างกัน

ฉบับที่ 1 — วันเรียนจบ ม. 6 ฉันเขียนถึงเธอตอนอายุ 18 บอกว่าเธอจะเลือกคณะอะไรก็ได้ ไม่ต้องเลือกตามที่แม่อยากให้เป็น และไม่ต้องเลือกเพราะกลัวว่าจะทำให้แม่ผิดหวัง

ฉบับที่ 2 — วันรับปริญญา ฉันเล่าให้เธอฟังว่าวันที่แม่รับปริญญา แม่รู้สึกยังไง ตาแม่อยู่ตรงไหนในงาน ป้าน้าของแม่ใส่ชุดอะไร · ถ้าวันนั้นแม่ไม่ได้ไปกับเธอ อย่างน้อยเธอจะรู้ว่า แม่เคยเข้าใจความรู้สึกของวันนั้น

ฉบับที่ 3 — วันที่อกหักครั้งแรก ฉันเขียนยาวสุดในฉบับนี้ ประมาณ 1,800 คำ · เพราะแม่รู้ว่าวันนั้นมันเจ็บแค่ไหน และแม่ไม่อยากให้ลูกอยู่คนเดียวในวันนั้น แม้ว่าแม่จะไม่อยู่ในห้องเดียวกันกับเธอ

ฉบับที่ 4 — วันแต่งงาน ฉบับนี้แม่เขียนสองชั้น · ชั้นแรกเป็นคำให้พรของพ่อแม่ ชั้นที่สองคือเรื่องที่แม่ยังไม่เคยบอกใคร — เรื่องของพ่อกับแม่ตอนแต่งกัน ความกลัว ความไม่แน่ใจ ความสุข

ฉบับที่ 5 — วันที่เธอเป็นแม่ครั้งแรก ฉันเขียนเทคนิคให้นม การจับลูกเรอ วิธีเช็คอุณหภูมิตัวเด็กด้วยมือ · เรื่องเล็กๆ ที่แม่ของแม่เคยสอน และที่แม่อยากส่งต่อ

ฉบับที่ 6 — วันที่เธอเสียพ่อหรือแม่ แม่เขียนยากที่สุดในฉบับนี้ แม่หยุดไปหลายครั้ง · ในฉบับนี้แม่บอกเธอว่า ความเสียใจไม่มี timeline · ใครจะบอกว่าให้ move on ใน 6 เดือน 1 ปี ไม่ต้องไปฟัง

ฉบับที่ 7 — วันที่แม่ของเธอเสีย (ถ้าวันนั้นมาก่อน) ฉบับนี้เป็นฉบับที่แม่หวังว่าเธอจะไม่ได้อ่านในวัยเด็ก

“ตอนนั้นแม่จะอยู่หรือไม่อยู่ก็ตาม แม่อยากให้เธอรู้ว่า แม่เคยรอเธอตื่นทุกเช้า”

ใช้เวลา 92 นาที สำหรับฉบับแรก

ฉบับที่ 1 ฉันใช้เวลา 92 นาที กว่าจะเขียนเสร็จ · ฉบับอื่นเร็วกว่าเพราะรู้แล้วว่าจะพูดอะไร · ฉันแก้ทุกฉบับครั้งหนึ่งทุกปี ตอนวันเกิดของพลอย

ฉันไม่รู้ว่าฉันจะแก้กี่ครั้ง แต่ฉันรู้ว่า ถ้าวันใดวันหนึ่งฉันไม่ได้กลับไปแก้ พลอยจะยังมีอย่างน้อย 7 ฉบับนี้รออยู่