คุณ ตัน, 41เขียนถึงลูกชาย และลูกสาว

ผมชื่อตัน อายุ 41 รับช่วงโรงงานผลิตอาหารทะเลแปรรูปต่อจากพ่อเมื่อ 8 ปีที่แล้ว · ตอนพ่อเสีย ผมอายุ 33 ไม่พร้อมเลย

พ่อตั้งบริษัทตอนปี 2538 ผมยังไม่เกิด · พ่อเริ่มจากเรือลำเดียวกับลูกน้อง 4 คน · ตอนนี้บริษัทมีพนักงาน 230 คน ส่งออกไป 6 ประเทศ ยอดประมาณ 700 ล้านต่อปี

ปัญหาตอนพ่อเสีย — พ่อไม่ทันได้เล่าให้ผมฟัง ว่าทำไมถึงเลือก supplier เจ้านี้ ทำไมไม่เลือกเจ้านั้น ทำไม contract กับร้านค้าญี่ปุ่นปี 2552 ถึงสำคัญ ทำไม margin ของสินค้ารายการ B ต้องไม่ต่ำกว่า 18% เด็ดขาด

ผมใช้เวลา 3 ปีแรกในตำแหน่ง ‘ขุด’ — ขุดเอกสารเก่า สัมภาษณ์ผู้จัดการที่ทำงานกับพ่อมานาน ไปหา supplier ทีละเจ้า ฟังเรื่องเล่าจากพวกเขา

สิ่งที่ผมเสียดายที่สุด

ผมเสียดายที่ผมไม่เคยถามพ่อเรื่องตัดสินใจ · พ่อชอบนั่งดูปลาในตู้ที่บ้านยามค่ำ ผมเดินผ่านไปทุกวัน ไม่เคยนั่งลงข้างๆ แล้วถามว่า ‘พ่อ ทำไมเลือกเจ้านี้?’

ผมคิดว่ายังมีเวลา · พ่อเพิ่ง 67 แข็งแรงดี ไปยิมทุกเช้า · แล้วเช้าวันหนึ่ง พ่อไปยิมตามปกติ และไม่ได้กลับมาอีก

“พ่อไม่ทันได้เล่าให้ผมฟัง · ผมไม่อยากทำอย่างเดียวกันกับลูกของผม”

เริ่มเขียน

ลูกผมอายุ 11 กับ 13 · พวกเขาอาจจะไม่อยากรับช่วงต่อก็ได้ ผมเปิดทางให้พวกเขาเลือก · แต่ถ้าวันใดวันหนึ่งพวกเขาเลือกจะรับ ผมอยากให้พวกเขาเริ่มจากตำแหน่งที่สูงกว่าผมเริ่ม

ผมเขียนเป็น ‘คู่มือ’ ความยาว 47 หน้า ใน ฝากไว้ ใช้เวลารวมประมาณ 180 นาที กระจายเป็น 12 sessions ตลอด 4 เดือน

เนื้อหามี 5 ส่วน — ประวัติ (ปู่ก่อตั้งยังไง พ่อรับช่วงยังไง ผมรับช่วงยังไง), จิตวิญญาณของบริษัท (เราขายอะไรจริงๆ ไม่ใช่แค่ผลิตภัณฑ์), supplier และ partner สำคัญ พร้อมเหตุผลที่เลือก, การเงิน (margin minimum, debt ratio ที่ห้ามเกิน, fund สำหรับวิกฤต), และคำเตือน (เรื่องที่พ่อเคยพลาด ที่ผมเคยพลาด อย่าทำซ้ำ)

ผมตั้งเวลาให้คู่มือนี้เปิดได้เมื่อลูกอายุ 22 · ก่อนหน้านั้นผมจะแก้ทุกปี อัพเดทตามที่ธุรกิจเปลี่ยน

สิ่งที่ผมเรียนรู้

หนึ่ง — คนรุ่นพ่อแม่ไม่ได้ ‘ไม่อยากเล่า’ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าจะเล่ายังไง · ระบบที่ดีคือระบบที่ทำให้การเล่าง่ายขึ้น

สอง — ความรู้ของพ่อ ผมต้องใช้ 3 ปีในการขุดกลับมา · ความรู้ของผม ถ้าผมเก็บไว้ในหัว ลูกผมจะใช้ 3 ปีเหมือนกัน · หรือมากกว่า เพราะตอนนั้นโลกเปลี่ยนไปแล้ว

สาม — การเขียนคู่มือ ไม่ได้แปลว่ารับช่วงจะง่าย · มันแค่แปลว่า ลูกผมจะไม่ต้องเดา